siódmy kontynent / der siebente kontinent (1989)

reż. Michael Haneke
scen. Michael Haneke
wyst. Dieter Berner, Brigit Doll

O Austrii, anty-hollywoodzkości, antykapitalizmie, alienacji, spuszczaniu pieniędzy, Camusie, eksplozji depresji w kinie lat 90, pustce (ideowej i w ogóle) dobrobytu, ciasnych kadrach, mechaniczności i różnych innych historiach ktoś już na pewno gdzieś coś napisał, więc z mojej strony tylko kilka uwag:
– zabawnie by było, gdyby w ramach rodzimego boomu na zachodnie video w latach 80 pod jakąś strzechę trafiło „dzieło” Hanekego. końcówka filmu byłaby dla  przeciętnego mieszkańca demoludu prawdopodobnie sporym zaskoczeniem, może nawet skokiem w rejony absurdalnej komedii: właściciele zachodniego samochodu, telewizora, odtwarzacza video i akwarium nagle popełniają samobójstwo. jasne.
– filmowe kroniki zapowiedzianej śmierci (od Wielkiego Żarcia, po trylogię Van Santa) z reguły dają radę, ale podejście anty-publicystyczne (zamiast „prostych wyjaśnień” dostajemy „bezstronny”, „obiektywny”, „nie sugerujący niczego” „zapis zdarzeń”) chyba już dawno temu stało się czymś w rodzaju kolejnego banału, którego celem jest zatuszowanie bezsensownego wydarzenia za pomocą tragedii, buntu, melancholii (to głównie Van Sant) i takich różnych
– zaczynam doceniać „Białą Wstążkę” za wątek zła wynikającego z zamiatania pod dywan. z drugiej strony ciekawe, że psychoanalitykom (Cekania to było jednak dziwne państwo), nawet we własnym gronie, nie udało się stworzyć wspólnoty idealnej. hmmm.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s